Bu dolğun həqiqətdən vaxtında duyuq düşən Vaqif Bayatlı Odər yalan dünyada həqiqətən ölməməyin yolunu bir şeirində belə göstərirdi:
Düşünürəm öz dalımca,
Düşünürəm gözüm dolur...
Hamı səni unudanda,
Bu yalançı dünyada
Ölümlər gerçək olur.
Səni niyə belə sevdim,
belə istədim niyə,
canımdakı min tikana,
bir gülə istədim, niyə?!
Eşqdə gizlətdim bu canı,
görəmməyən varmı, hanı?!
Həm gizlətdim, həm da hamı
bilə istədim, niyə?
Min illərçün də Allahdan
gecə-gündüz, hər an, hər an
səni özümə həm sultan,
həm də, həm də
kölə istədim, niyə?!
Harda qaldı gəlməyənlər,
Hara getdi gedənlər?
Sənsiz qaldı məndən sonra,
Səni bütün sevənlər...
Yerdən, yurddan tapılarmı,
İtirdiyim adamlar.
Gözlərində dayanmışam,
Gediləsi haram var?
Bu da sonuncu imiş,
Hara gəlib çatdım mən?
Sən mənim ən gözəl yuxum,
Gecən xeyrə, yatdım mən...
Ölüm deyil
Ölüm deyil bir qadının yoxluğu.
Ən uzağı soyuq yemək deməkdi.
Ən ötəsi, həvəssizcə əyninə,
Təzə, amma qırış köynək geyməkdi.
Nə var onsuz yaşamağa, asandı.