"Zenon, bilgin olarak, insan olarak, kendini beğenmişliğin zirvesini temsil eder. Onun tümdengelimci dehasının keskinliğini ve yaratıcılığını gözümüzde canlandırabilmek için, Zenoncu bir düzmece ve muhtemelen orijinalinden daha az karmaşık ve daha az ayrıntılı olan, Parmenides’e adanmış bir Platoncu diyalogu okumak gerekir. Ayrıca, böyle bir diyalektik inşanın Sofistlere özgü müdahalelerden bağışık kalamayacağı zaten düşünülemezdi. Ondan çok daha sonra gelen düşünürler, bu yargıyı ortaya koyarak, Zenon’un önermelerini çürütme yoluna gittiler, ama aralarında en keskinleri olan Aristoteles’e bile karşı çıkmayı başaramadılar."