Hakkında
1933’de İzmit’de doğdu.Galatasaray Lisesi’ni bitirdikten sonra Paris’te hukuk öğrenimini yarıda bırakıp bir süre gazetecilik ve foto muhabirliği yapan Karabuda, 1960’ta eşi yazar ve yönetmen Barbro ile televizyon filmleri yapmaya başladı. Başta İsveç Televizyonu(SVT) olmak üzere değişik Avrupa ve Amerika televizyonlarına, dünyanın dört köşesinden yüze yakın sosyal, kültürel ve siyasal konulu belgesel hazırladı. Uzun yıllar Ortadoğu ve Uzakdoğu ülkelerinde çalıştı. Afrika’da ve Latin Amerika’da çekimler yaptı. Şili’de Allende iktidarı sırasında İsveç Televizyonu’nun Latin Amerika temsilciliğinde bulundu. Gine-Bissau, Mozambik, Zimbabwe’nin (Rodezya) bağımsızlıklarına kavuşmalarına kamerası ile tanık oldu. Aralarında Nuhun Gemisi(1961), Ateşte Yürüyenler(1966), Mayıs 68 Paris(1968), Vietnam Cehennemi(1969), Pablo Neruda(1971), Boğaziçine Sığınanlar(1990), Turkuaz(1990) gibi yapıtların da bulunduğu birçok belgesele imza attı. Başta eşi Barbro (Menekşe Koyu) olmak üzere Tunç Okan (Otobüs) Ömer Kavur (Yusuf ile Kenan) ve Türkân Şoray’ın (Yılanı Öldürseler) uzun metrajlı filmleriyle TRTiçin çekilen bazı oyunlarda(Kaldırım Serçesi, Keşanlı Ali Destanı) görüntü yönetmeni olarak görev yapan Karabuda’nın Jacques Preevert’in şiirlerini görüntülediği Paris(1961) adlı fotoğraf kitabının yanısıra Mekke’ye Yolculuk(1966), Türkiye(1967) ve Gine-Bissau(1976) adlı kitapları bulunmaktadır.
Ünvan:
Türk Gazeteci ve Foto Muhabiri
Doğum:
İzmit, 1933
Okurlar
32 okur okudu.
31 okur okuyacak.
Okur demografisi
Kadın% 43.3
Erkek% 56.7
0-12 Yaş
13-17 Yaş
18-24 Yaş
25-34 Yaş
35-44 Yaş
45-54 Yaş
55-64 Yaş
65+ Yaş
Reklam
Alıntılar
Bugün resim yapmak kolaylaştı, boyalar belli, tekniği belli, bazı kaideleri öğrenerek resim yapmak zor değil. Bir resmin gerisinde ne var; onu sezmek, anlamak önemli.
Samiye Teyzenin Ağabeyi
Yakın dostlarımızdan birisi de, komşumuz Samiye teyzeydi, oğlu Hikmet’le aynı yaştaydım, kızı Ayşe bizden biraz daha küçüktü. Bu komşumuzla ilgili, herkesin bilip de yüksek sesle söylemediği bir gerçek vardı. Samiye teyzenin ağabeyi hapis yatıyordu. Çocuk kafamızdan neler geçmiyordu ki, o azılı bir katil mi, yoksa soyguncu muydu? Fena halde merak ettiğim bu konuyu kime sorsam, “Sen daha küçüksün, anlamazsın!” cevabını alıyordum. Bir gün dayanamayarak babama sordum. Zaten asık olan yüzü, iyice ciddileşti ve “Bak oğlum, o adamne katil, ne de soyguncu! O bir şair, hemde çok iyi bir şair! Bazı önemli insanlar onun şiir ve fikirlerinden hoşlanmıyorlar, bu yüzden hapiste!” dedi. Çocuk kafam iyice karışmıştı, birisinin şiir yazıp düşündü diye hapse atılmasına inanamıyordum! Ama gene de mutluydum, çünkü Samiye teyzenin ağabeyi Nâzım Hikmet’in katil olmadığını öğrenmiştim!
Reklam
Reklam