İnsana verilecek en büyük ceza, alışkın olduğu mahzenden onu bir kez, gün yüzüne çıkarmaktır. Çünkü göz, ışığı bir kez gördü mü alıştığını sandığı karanlığa katlanamaz artık
İnsanın en görkemli yetisi, en sinsi dostu.
Bilinmezlerle dolu bir denklemin mutlak neticesi.
Silik lügatların ezberi, coğrafyaların puslu haritası, yalan yanlış öğrenilmiş alfabenin o üç harfi...
AŞK!
Üzerine şarkılar, şiirler, ağıtlar yazdık.
Uğruna savaşlar çıkarttık, ömürler tükettik.
Sınıfların içine, sınırların duvarlarına hapsettik.
Kimi yücelttik, kimi öteledik, kimi yok saydık.
Oysa o, her sahnede kendini yeniden doğurdu.
İnsanın göğsünün tam ortasında duran o şey, her defasında yeniden ve başka şekilde attı.
Aşka, aşka inananlara ve aşkın savurduklarına...