Çocukluk döneminin sonlarında bir yerlerde, hepimiz ebeveynlerimizin kusurlarının farkına varırız. Bu normaldir. Sonra ergenliğe girdiğimizde, bu kusurlar incitici yorumların ve nasıl ebeveynlik yapılanacağına dair önemli çatışmaların fitilini ateşler bu normaldir. Sonra yetişkinliğin başlarında, bir gün ebeveyn olursak, kendi ebeveynlerimizin hatalarını asla tekrarlamayacağımıza yeminler ederiz. Bu da normaldir. Belki safça ama normaldir.