Ben felsefenin sıradan insanların ihtiyaçlarına cevap veren bir şey olması gerektiğine inanıyorum ; semt pazarına gidip felsefe tezgahı açma fikri de buradan doğdu zaten.
İyi de bu tatsız bir durum değil mi? Umurumda olan şeyleri, içine doğduğum koşulların etkisiyle bir bakıma mecburen umursuyorsam, o zaman umursamak dediğimiz şey biraz dayanaksız kalmıyor mu..?