Lütfi Simavi

Osmanlı Sarayının Son Günleri yazarı
Yazar
9.0/10
2 Kişi
41
Okunma
2
Beğeni
1.441
Görüntülenme

Hakkında

Lütfi Simavi, Sultan Abdülmecit zamanının tanınmış vezirlerinden Süleyman Paşa’nın ikinci oğludur. İyi bir eğitim ve öğretim gören Lütfi Simavi, hariciye mesleğine girmiş, yurt içinde ve dışında önemli görevler almıştır. Lütfi Simavi’nin bu kitabındaki hatıralarına temel olan görevi 1909’da 31 Mart Olayı’ndan hemen sonra başlamıştır. II. Abdülhamit tahttan indirildikten sonra yerine padişah olan Sultan Mehmet Reşat onu saray başmabeynciliğine atamıştır, amaç, Meşrutiyet sarayına yeni bir düzen vermektir. Üç yabancı dil bilen, Batıyı Doğu kadar iyi tanıyan Lütfi Simavi bu görevinde üç yıl kalmış, 1912’de kendi isteğiyle ayrılmıştır. Lütfi Simavi, 1918’de yeniden başmabeyncilik görevine atanmıştır. Fakat o, yeni padişah Vahdettin’i, Vahdettin de onu sevmemektedir. Damat Ferit Paşa sadrazam olunca padişahı etkilemiş ve Lütfi Simavi görevinden alınmıştır (1919). Mütareke yıllarında ve Cumhuriyetten sonra bir görev almayan Lütfi Simavi, çeşitli dergi ve gazetelerde tarih, siyaset, protokol kuralları üzerine makaleler yazmış, kitaplar yayınlamıştır. Lütfi Simavi’nin başlıca eserleri şunlardır: Devr-i İnkılap, Sultan Mehmet Reşat Hanın ve Hilafenin Sarayında Gördüklerim, Teşrifat ve Adab-ı Muaşeret
Tam adı:
Lütfi Simavi

Okurlar

2 okur beğendi.
41 okur okudu.
27 okur okuyacak.
2 okur yarım bıraktı.

Okur demografisi

Kadın% 32.5
Erkek% 67.5
0-12 Yaş
13-17 Yaş
18-24 Yaş
25-34 Yaş
35-44 Yaş
45-54 Yaş
55-64 Yaş
65+ Yaş
Reklam

Alıntılar

Tümünü Gör
"Sultan II.Abdülhamid zamanında sarayda her büyük memurun ayrıca sofrası vardı. Birçok masrafa neden olan bu hâlin başlıca sebebi Mâbeyn-i Hümayun memurlarının bir arada toplanmalarını hünkârın arzu etmemesi idi."
Sayfa 31 - Timaş Yayınları·Kitabı okudu
Tarih
"Padişah [V.Mehmed Reşad] halk arasında konuşulduğu gibi felçli olmayıp içki de içmezdi. Kendisine çok muhabbeti olan büyük biraderi V.Murad'ın veliahdlığı zamanında -yanına gittikçe- onun zorla konyak içirdiğini hikâye ederdi."
Sayfa 170 - Timaş Yayınları·Kitabı okudu
Tarih
Reklam
Reklam