Marion Pauw

Marion Pauw

8.4/10
7 Kişi
·
17
Okunma
·
0
Beğeni
·
271
Gösterim
Adı:
Marion Pauw
Unvan:
Yazar
Buradan kurtulmak istiyordum. Buraya ait değildim. Yanlış hiçbir şey yapmamıştım.
"Unutmayın ki 70'lerde, o zamanlar 'sorunlu' denen çocuklara karşı tavır daha farklıydı. O zamanlar bu utanılacak bir şeydi, herkes annenin suçu olduğunu düşünürdü."
Bu tür insanları iyi tanırdım. Neşeli insanlar. Arkadaşımmış gibi davranıp beni yüzüstü bırakırlar.
Çünkü ne kadar süslü sözlerle açıklarlarsa açıklasınlar, sonuçta bunu öğrenmeye çalışırlar: Deli misin, değil misin?
Her yer kan içindeydi. Her yer ama. Bakarken başım döndü, bakmak çok zor olduğu için gözlerimi kapadım.
Öfkeleniyordum. Burada olmak istemiyordum, insanların benimle ya da benim hakkımda konuşmasını istemiyordum, hele bana geri zekalı denmesini kesinlikle istemiyordum.
Kendinizi hiç normal insanlardan farklı hissedip nasıl davranmanız gerektiğini bilmediğiniz oldu mu? Sizinle iletişime geçen hiç kimsenin gözlerine bakamadığınız veya duygularınızı, düşüncelerinizi eyleme dökemeyip sessizce üzerinize yüklenen her tür düşünceyi sessizlikle kabul ettiğiniz oldu mu?

Kitabı okurken duygulanmamak elde değil. 1970'li yıllarda Otistik bir çocuğa sahip olan bir annenin çocuğunun Otistik olmasını kabul etmeyişi daha da ileri giderek çocuğunu bir bakım evine terk etmesini karmakarışık duygularla okudum. Yazar, Otistik bir çocuğun duygu dünyasına girip onu ete kemiğe büründürüp bizlerin önüne Ray olarak çıkarmış. Ray içsel dünyası ile konuşurken, annesinin onu bakım evine gönderişi ile ilgili düşüncelerini, bir aileye sahip olma özlemini yıllarca içinde taşırken, bakım evinde öğrendiği fırıncılık mesleğinde ne kadar hünerli olduğunu sessizce göstermekte ve çalıştığı fırının tüm yükünü omuzlarına alarak sadece çalışmaya odaklı yaşarken, annesinin onu kısıtlı ziyaretleri ona üzmemek için sarf ettiği çaba etkileyiciydi...

Ray kendi dünyasında balıkları ile ilgilenip, çok az konuşan bir birey olmasına rağmen mahallesine taşınan Rosita ve kızı Anna ile iletişim kurmaya başlar ve hayatının dönüm noktasına doğru hızla yaklaştığını fark etmeden, her gün Anna'ya pişirdiği keklerden bir tane getirerek, kendini bu ailenin bir parçası olarak görme isteği ile savaşmaya başlar...

Yıllar sonra ortaya çıkan gerçek ile yüzleşmeye çalışan Ray'in kardeşi İris bir ağabeyi olduğunu annesinin hangi gerekçelerle sakladığını öğrenmeye çalışsa da, annesi her seferinde kapıları yüzüne kapatarak, Ray'in suça karıştığını, bu konuyu daha fazla kurcalamaması gerektiğini söyleyip, ona kendi işine bakmasını öğütler...

Otistik bir çocuğun terk ediliş ve yalnızlık hikayesini yazar sade ve anlaşılır bir dil ile kaleme almış. Onların dünyasına ışık tutmuş. Ödüllü bir yazar olan Marion Pauw aldığı ödülü hak etmiş. Yazarın ülkemizde yayınlanan tek eseri bu kitap. Umarım diğer eserleri de bir an önce bizlerle buluşur...
Beklemedıgım gelısmeler ve sasırtıcı bır son. Ödül alan filmini de izleyeceğim. Kitabı okuduktan sonra Otistik bir evlada sahip anne ve babaları bir kez daha tebrık etmek gectı aklımdan. Mucize yaratıyorlar. Ray' in yerinde olmak istemezdim. Aslında Irıs ın yerınde olmak daha zor sanırım. Yavas gıderken bır anda seyır degıstırıyor, begendım.

Yazarın biyografisi

Adı:
Marion Pauw
Unvan:
Yazar

Yazar istatistikleri

  • 17 okur okudu.
  • 17 okur okuyacak.