Tıbbi bitkilerin ilaç olarak kullanımı insanlık tarihi kadar eskidir. Bir bitkınin özsuyunu yarasına süren ve bu uygulamanın olumlu sonuç verdiğini gören ilk insanla birlikte halk hekimliği de (fitoterapi) başlamıştır. İlk insanlar bitkilerin iyileştirici gücü olduğunu biliyordu. Örneğin; bitkilerin çiçek, meyve, tohum, sap, yaprak, kök, kabuk gibi değişik organ ve parçalarını çiğneyerek, tadından ve kokusundan onların şifalı veya zehirli olup olmadığını anlamaya çalışıyorlardı. İnsanlar, içinde yaşadıkları doğal flora ve faunayı iyi gözlemleyerek, örneğin; maymun, goril ve şempanzelerin hareketleri izlenerek, belirli hastalık ve rahatsızlık problemleri karşısında yedikleri ve tükettikleri bitkileri takip edip kendileri de benzer durumlarda onları taklit ederek, bu bitkilerden yararlanma yollarını aramışlardır.