Elbette bu iyiliği yapmalıydım, bir insandan başka ne beklenebilirdi ki, diye düşünmelisin. İyilik yapmak insanın asli görevi ve rutinidir. İnsan kendi rutini ile nasıl övünebilir? Göz görmekle, kulak işitmekle, burun koku almakla nasıl övünebilir? Düşen bir insanı yerden kaldırmak, yalvaran birine el uzatmak nasıl övme kaynağı olabilir? Bunları insan olmanın gereği, doğal bir refleksle yaparsın. Ayrıca bunu övünecek bir şey olarak da görmezsin. Fariza-i hilkat, neticeyi fıtrat olarak yapar, ucub ve riyadan kurtulursun .