İnsan insana alışıyormuş. Hiç tanımasa bilmese de. Birini sevmek için çokta zamana ihtiyaç yokmuş. Bazen kalbin çok öncelerden açılmış bir boşluğa oturtuyormuş birini. Tanımaya gerçekte kim olduğunu bilmeye gerek duymadan. Sadece ihtiyacı olana tutunmak adına bile, sevmeye ve alışmaya cesaret gösterebiliyormuş insan. Anladım.
"Ölüm,doğum kadar normaldir,tohumlar filizlenir, büyür ve ağaç olur. Sonrasında yaprakları dökülür,kurur ve toprağa karışır. Ama sonra bahar gelince yine yeşerir,filizlenirler. Yaşam döngüsü böyledir,tüm canlılar da böyledir..."