Dünya üzerimize kapanıyor
bizi son geçitten iteliyor
biz de geçebilmek için uzuvlarımızı koparıyoruz.
Dünya bizi sıkıştırıyor.
Keşke buğdayı olsaydık da
ölüp yine yaşayabilseydik.
Keşke Dünya anamız olsaydı da
bize merhamet etseydi.
Keşke kayalarda resimler olsaydık da
hayallerimiz ayna gibi taşısaydı bizi.
Çocuklarımızı bu son mekânın camından atacak olanların yüzlerini gördük.
Yıldızımız aynalar asacak.
Son hudutlardan sonra nereye gidelim?
Son gökten sonra kuşlar nereye uçsun?
Son nefes havadan sonra bitkiler nerede uyusun?
Adımızı al buğuyla yazacağız.
Bedenimizin bitireceği türkünün elini keseceğiz.
Burada öleceğiz, burada son geçitte.
Burada ve Burada kanımız zeytin ağacı dikecek.