Travmalar hayat karşısında bir mazeret, bir hikâye, bir kimlik sağlıyor bize ve biz bu durumun konforundan yararlanıyoruz...
İnsanlar sürekli bir suçlu arar. Birisi suçlu olmalıdır, anne, baba, eski sevgili, sistem, toplum... Suçlunun var olması, mağduriyet zihnine enerji verir. Çünkü suçlu varsa senin bir şey yapmana gerek yoktur. Değişmesi gereken sen değil, karşındakidir. Bu çok rahatlatıcı bir pozisyondur ve tam da bu yüzden tehlikelidir.