"Tabiatta maddeleri zorunlu kılan bir gayenin bulunduğu kabul edilir. Çünkü (en azından Aristoteles'in akıl yürütmesine göre) insan bedenini meydana getiren bütün maddelerin -et, kemik, sinirler, kan vd.- bulunduğu fakat gayenin -" insanın somut varlığının"- mevcut olmadığı bir durum düşünebilmek mümkündür. Zira maddeler önce bu gayeyi elde etmek için harekete geçerler; ve maddelerin bir araya gelmesini sağlayan şeyin ilk planda gaye olduğu gerçeği hesaba katıldığında, gaye, maddeleri(farazi olarak) zorunlu yapan şey olur. "
(Bu en azından Aristoteles'in teorisidir. Problem, Aristoteles'in bu teoriyi tabii âlemdeki örneklere gerçekten uyguladığı neredeyse her durumda, sadece mutlak, maddi zorunlu kılışa müracaat etmenin ve gayeden sarf-ı nazarın mümkün olmasıdır.)