Sevme deyince tamam demiyor ki kalp. Unut deyince unutmuyor aklın. Bedenine gelen hiçbir hissi kontrol edemiyorsun ki. Tanrı misafiri gibi "Eyvallah" deyip mecbur açıyorsun kapılarını, buyur ediyorsun içeri. Evini terk edene kadar sabırla bekliyorsun. Kimisi iyi bir misafir olup yalnızlığına eşlik ediyor. Kimisi haşarı bir çocuk, gönül evinin her köşesini darmadağın ediyor. Ayrılık vakti geldiğinde de yolcu ediyorsun her birini. Bir tek aklında yediğin tokadın sesi kalıyor. Peki ya kendisi...