Didərgin könlümün yuvası oldun,
Nigaran gözlərim səninlə güldü.
Qəlbimdə kök salıb odun, alovun,
Ömrünə qataraq apar ömrümü.
Sən mənim gecəmə Günəş tək doğdun,
İçimdə yaşayan dərd-səri qovdun.
Sanki bu qəlbimi sevgiyə boğdun,
Hər zaman şad-xürrəm yaşa ömrünü.
Həmişə təklikdə ağlayardım mən,
Daima üzümü güldürən sənsən.
Bilsəm ki, bir günə öləcəyəm mən,
Xərclərdim yalnızca sənə ömrümü.
Qaranlıq lənətdir eşqsiz ürəyə,
Sevginlə yoğrulan qərib qəlbimə
Məəttəl qalırsan qarşımda yenə.
Gəlmişkən söndür sən yanan ömrümü.
Orada suallar cavabsız qalar,
Cavabsız suallar adamı yorar.
Gəl bura, vaxt azdır, nə bilmək olar,
Birlikdə izləyək bitən ömrümü.
Qəlbimin torpağı sənmişsən məgər,
Həmişə duayla bəzənir sözlər.
Allaha duamdır, bir sən ol yetər,
Səninlə yaşayım qalan ömrümü.