"İnsanlar, hayvanları ve onların doğayla uyumlu birliklerini gizlice takdir edip mükemmel, dürüst, güzel ve masum oluşlarını kıskanarak onlar gibi mutlu yaşamak isterler. Fakat hafıza ve hafızaların dünyasına bağlı olan unutmanın mutluluğu, insan olmayı, hatırlamayı, konuşmayı, akıl yürütmeyi öğrenen ve hayvan olmayı, unutmayı, susmayı, hissetmeyi ve sezmeyi unutan hayvana sonsuzca uzak görünür. Hayvanınkiyle karşılaştırıldığında insanın mutluluğu olsa olsa (Heiterkeit'ın) bir hilesi, hayvan mutluluğunun bir yanılsaması ve simulakrumu olabilir. Dahası, insanın kendini üstün görmesinden gelen gururu şimdi pek insanca görünür ve onur ve iftihardan ziyade utancın bir kaynağıdır, zira hayvandan üstün olma, insanın göreli üstünlüğü değil, göreli yaralanabilirliğidir."