“Keder odada olmayan çocuğumun yerini doldurur, onun yatağına uzanır, benimle birlikte bir oraya bir buraya yürür, onun sevimli bakışlarıyla bakıp, onun sözlerini tekrar eder, bana onun zarif yönlerini hatırlatır, onun sahipsiz kıyafetlerini doldurur; o halde, kedere düşkün olmakta haklı değil miyim?”
Kral John, Perde 3, Sahne 4