İnsan, en çok da yalnız kaldığında unutur konuşmayı; kelimeler ruhuna siner, sessizliğin o ağır yükü altında ezilir, bir yığın toprak gibi yığılır kalır.
Gönül Kaçanı Kovalar'ı okurken hikâyenin akıcılığına rağmen anlatımın bana fazla basit geldiğini hissettim. Karakterler ve olaylar yeterince derinleşmediği için metin zaman zaman amatörce yazılmış izlenimi bıraktı. Roman, romantik türü seven okurları memnun edebilir; ancak ben dilde ve kurguda daha fazla edebi yoğunluk aradığım için beklediğim etkiyi yaratmadı.