Kalbimin anahtarı sensin; dokundun ve içim açıldı.
Ruhumda seninle, sessiz ama derinden yandım.
Aşkımın nefesi oldun; adını sevdikçe çoğaldım.
Sonsuz bir kavuşmada bu can senin adınla anılacak.
Esmer yüzün bana Tanrı’nın bir armağanı gibi,
sen benim dünyamın güneşisin.
Bir bakışın bin derde deva;
o devanın önünde baş eğdim.
Aşkımın mektubu sensin,
her satırında sen varsın.
Hayatımın sofrasında tek misafir sensin;
herkes gitti, ben sende kaldım.
Reklam
Miftâh-ı kalbim sensin, dokundun ve açıldım,
Şem’-i rûhumda senle usul usul yakıldım.
Nefes-i aşkım oldun, adınla çoğaldım ben,
Vuslat-ı ebedîde sen diye anıldım.
Esmer cemâlin bana mükâfât-ı İlâhî,
Mihr-i cevâhânım sensin, nuruna sayıldım.
Bir bakışın kâfidir bin derde devâ olsun,
Ben o devânın önünde secdeye varıldım.
Nâme-i aşkım sensin, her satırı adınla,
Okundukça bu gönül sana doğru yazıldım.
Bezm-i ömrümde tek misafir yine sensin,
Herkes gitti, ben sende kaldım, sana kaldım.
Miftâh-ı kalbim sensin, dokundun ve açıldım,
Şem’-i rûhumda senle usul usul yakıldım.
Nefes-i aşkım oldun, adınla çoğaldım.
Vuslat-ı ebedîde sen diye anıldım.
Kalemim ateşli bir dil,
Defterim sabırlı bir omuz.
Biri yazar, biri dinler,
Ben ikisinin arasında
Biraz yanar, biraz arınırım.
Ne zaman daralsam
Bir kapının tokmağına değil,
Kalemimin gövdesine uzanırım.
Bilirim,
Taşan her şeyi en çok o taşır.
Söyleyemediklerim içimde ağır,
Sesim titrer, yüreğim daralır;
Kalemi elime alınca
Defterim kapısını aralar:
“Anlat Yüsra…
Ben duyarım.”
Kalemim ateşli bir dil,
Defterim sabırlı bir omuz.
Biri yazar, biri dinler,
Ben ikisinin arasında
Biraz yanar, biraz arınırım.
Ne zaman daralsam
Bir kapının tokmağına değil,
Kalemimin gövdesine uzanırım.
Bilirim,
Taşan her şeyi en çok o taşır.
Bu dünyada
Beni en çok ben yapan
Belki de budur:
Ne günah, ne alışkanlık—
Sadece yazmak.
Ve ben her satırda
Kendime biraz daha yaklaşırım.
Reklam