Yaşamak.
Puan vermedi
“Kitabı okumak ayrı, kitapla konuşmak ayrı. İkisini de yapınca adını Yaşamak koydum.”
Yu Hua’nın Yaşamak’ını bitirdiğimde fark ettim ki bazı kitaplar yalnızca okunmaz; insanın içini yoklayan, kendi sessizliğine ayna tutan bir tarafı vardır. Fugui’nin adım adım çözülen hayatını takip ederken ben aslında kitapla değil, kendi kırılganlığımla konuşuyordum. Her acı kaybın içinde, her pes edişin eşiğinde, roman bana dönüp tek bir şey fısıldıyordu: “Devam et, çünkü adına başka bir şey değil, yaşamak deniyor.”
Yu Hua, Fugui’nin hikâyesini bir roman sınırından çıkarıp hayata çevirmiş. Okur bir süre sonra karakterleri takip etmiyor; onlarla birlikte yürümeye başlıyor. Kayıplar, bekleyişler, kabullenişler… Bunlar romanda yalnızca olay değil, insana karşı yöneltilmiş sorular gibi. Okuyan herkes kendi cevabını içinden veriyor.
Ben de verdim.
İçimdeki suskunlukla, okuduklarımın ağırlığıyla, hayatın bazen bir nefeslik dayanma meselesi olduğunu kabul ederek…
Ve işte o zaman anladım:
Bir kitabı okumak, onun cümlelerini geçmek demek.
Ama kitapla konuşmak, kendi içinde kalana dokunmak…
Bu ikisi birleşince, ortaya tek bir kelime kaldı:
Yaşamak.
Yaşamak 
Yu Hua
Yaşamak Yu Hua