“Dünya yüzünde benim için yaratılmış biri olduğunu biliyordum artık.”
O zaman bilmiyordum ama şimdi anlıyorum ki hayatımızda bir yerde, anlaşılmaz biçimde bize gelen bir duygu sonradan hep bizimle kalıyor.
Belki de bahar güneşinin bile değiştiğini sanmamın nedeni kent değil de benim yorgun gözlerimdir. İnsanların bile üzerini kaplamış sandığım o pus belki gerçek değil de benim gözlerime inen bir perdedir.
Acaba çocukluk mu kentleri güzelleştirir anılarda?
Yoksa gerçekten de yıllar geçtikçe bozuyor muyuz onları?
Senden ayrı olduğum bir tek an yok,
çok uzaklarda olsan bile
seni taşıyor herşey
kokular,sesler,seslenişler,
ne zamandır görmüyor gözlerim,
unuttuğum tanıdığım ne varsa,
bir tek senin yüzün,
çok uzaklarda olsan bile…