şimdi gerçek olan tek şey elimin altında hissettiğim şu gövdem ve içindeki yakıcı sancı, içindeki can acısı...Diğer her şey ahmaklık...hiçbir anlamı yok artık...çünkü bu acı,benden başka kimsenin canını acıtmıyor...kaygılarımı paylaşan kimse yok ...onlar beni anlamıyor, ben onları anlamıyorum...kendimle yapayalnızım, daha önce bunu hiç bu kadar hissetmemiştim.
Fakat bir hastalığın teşhisin konmasından çok önce başlaması gibi ,bir insanın kaderi de aynı şekilde, olaylar belirginleşip görülür hale gelmeden önce işlemeye başlar.
Hayatın ağır şiddeti onu etkileyemezdi artık;uğrunda mücadele ettiği büyük ve kutsal huzura, yoğun ve ıslah edici bir acıdan geçmeden varılamayacağını, acının yoluna girmeyen için mutluluk olmayacağını söyleyen derin hakikatin bilincine varmıştı.