Dünyanın ölümünü gördüm,suyun toprağın
En yakın dostlarımın birer birer
Vakitsiz açan çiçeklerin, vakitli doğan çocukların
Ölümünü gördüm ama kimse
İnandıramaz beni öldüğüne sevgilerin!
Biz seninle eski mektuplar gibiyiz yalnız birbirimize açılır ve vaktimizi biliriz hem açan da çabucak kapatır bizi usanır utanır gibi mi unutmak ister unutur gibi mi utanır , ziyanı yok sonunda bizi bize bırakır ama biz bırakmayız kendimizi birbirimizde...