Yağmur Türkmen
@ygmrtrkmn
Şu anda okuduğu kitap
Ne var ki aşk, böyle bir şey değildi. Bir kere kana karışınca insanı topyekûn zehirliyordu. Ölmemek için tek gereken insanın aşık olduğu kişinin kendisiydi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Derya işte bu yüzden kaçıyordu aşktan. Aşk insanın iradesini çalıyordu; çalıyor, ortadan ikiye bölüyor, buruşturup atıyordu. Aşk insanı normal şartlarda asla kabul etmeyeceği bir muameleye razı gelmeye mecbur ediyordu.
Gariptir, bir ilişkiye başlamak ona hem zor geliyordu hem de yaşanması, dile dökülmesi muhtemel şeyleri gerçeğe aykırı buluyordu.
Nasıl oluyor bilmiyorum ama arabada hep güneşin cayır cayır yaktığı tarafa denk gelirim.
Araba boşsa hemen gölgeye geçerim ama üç dakika sonra güneş orayı basar.
Herhalde ben yönü yanlış hesapladım deyip eski yerime dönünce bir viraj gelir, araba yön değiştirir ve ben tekrar aynı sıcağın altında kalırım.
O kadar uzun sürdü ki bu, sonunda güneşle yakalamaca oynamayı bıraktım.
Çünkü fark ettim ki, güneş beni takip ediyor.
Öyleyse ışığı kabul etmeliyim.
Beni, önce sesimi yükseltiyorum ve itiraz ediyorum diye sevdiler. Sonra da sesimi yükseltiyorum diye benden nefret ettiler.