Ne var ki aşk, böyle bir şey değildi. Bir kere kana karışınca insanı topyekûn zehirliyordu. Ölmemek için tek gereken insanın aşık olduğu kişinin kendisiydi.
Derya işte bu yüzden kaçıyordu aşktan. Aşk insanın iradesini çalıyordu; çalıyor, ortadan ikiye bölüyor, buruşturup atıyordu. Aşk insanı normal şartlarda asla kabul etmeyeceği bir muameleye razı gelmeye mecbur ediyordu.