Yıldız
@yildiztektopcu
Şu anda okuduğu kitap
"Bugün dışarıda, çocuklara kişisel güvenliği öğretmeye çalışan inanılmaz sayıda program var" dedi. "Ama doğrusu, bir annenin ya da babanın yapabileceği en iyi şey çocukla düzgün ve destekleyici bir ilişki içinde olmaktır, çünkü sağlam bir özsaygıya, özgüvene ve anne ya da babasıyla daha yakın bir ilişkiye sahip olan bir çocuğun kurban seçilmesi olasılığı daha azdır. Çalışmalarımız bunu gösteriyor. Saldırgan insanlar bu çocuklarla fazla uğraşmazlar, çünkü onların iyiyle kötüyü ayırt etme yetisine sahip, kolay kanmayacak ve aldanmayacak çocuklar olduğunu hissederler. Çalışmalarımız kurban seçilen çocukların çoğunun duygusal olarak ihmal edilmiş olduklarını , son derece mutsuz ailelerden geldiklerini ya da başka bir takım yoksunluklar yaşadıklarını gösteriyor.
Modern yaşam duyularımızı daraltır; çoğunlukla görselliğe ağırlık vererek bilgisayar ya da televizyon ekranının boyutlarına indirger. Oysa doğa bütün duyularımızı güçlendirir. Duyular ise çocukların birincil, ana savunma hattıdır. Doğayla yeterince temas kuran, dünyayı dolaysızca görmeyi öğrenen çocuklar, gerçek tehlikeleri tespit etmelerine yardımcı olacak psikolojik hayatta kalma becerilerini geliştirmeye daha eğilimli olabilirler. Dolayısıyla, daha sonraki yaşamlarında yersiz tehlike algılarına kapılma olasılıkları daha düşük olur. Doğada oynamak bir çocuğa içgüdüsel bir güven kazandırabilir.
Okumak televizyondan farklı olarak duyuları yutmaz ve düşünceleri dayatmaz. Okumak hayalgücünün ekolojisini uyarır.
Rachel Carson, "Bir çocuk, doğuştan gelen hayranlık duygusunu canlı tutmak için bunu paylaşabilecek en az bir yetişkinin refakatine, yaşadığımız dünyanın sevincini, heyecanını ve gizemini onunla birlikte yeniden keşfetmeye ihtiyaç duyar" diye yazıyor.
Basitçe ifade etmek gerekirse, birçoğumuzun, çocuklarımızla yaptığımız herhangi bir şeyin, doğru yapmadığımız sürece yapılmaya değer olmadığı düşüncesini aşmamız gerekiyor. Eğer çocuklarımızı doğaya götürmek bir kusursuzluk arayışı ya da başka bir angarya olursa, kusursuzluğa ya da angaryaya olan inanç, sevinci yener.