Yıldız
@yildiztektopcu
Şu anda okuduğu kitap
Bir yere derin bir bağlılığı olmayan yetişkin de kendini kayıp hissedebilir.
Erkek İzciler ve Kız İzciler için yeşil olmak kolay değil. Bugünün anne babaları bu tür kuruluşları daha güvenli ve daha teknolojik etkinliklere zorluyorlar. İzcilik güncel talepleri karşılamaya, her türlü hizmeti sunmaya, hemen herkese bir şeyler vermeye çalışıyor. Bu belki iyi bir pazarlama stratejisidir. Ama belki de değildir. (Cin fikirli bir kitap editörü bir keresinde bana şöyle demişti: Herkes için yazılmış bir kitap kimseye hitap etmez.)
The Voice of the Earth (Toprağın Sesi) kitabının yazarı Theodore Roszak'ın söylemiş olduğu gibi: "Çevreciler şu ya da bu şekilde, son otuz yıldır kendi açılarından tatmin edici sonuçlar vermiş olan taktikeri kullanıyorlar hala: insanları korkutmak ve utandırmak... tekrar tekrar aynı korku-utanç düğmesine basmak... Bunun sonsuza kadar yapılabileceğinden emin değilim. Hangi psikologa sorarsanız söyleyecektir: Bağımlılığı olan bir hasta geldiğinde zaten utanmaktadır. Onu daha fazla utandırmaktan kaçınırsınız."
"Bir çit kuşu bile görmemiş olan bir çocuk için tepeli akbabaların soyunun tükenmesi ne anlama gelir?" Doğabilimci Robert Micheal Pyle.
Bazıları bütün çocukluklarını bir apartman dairesinde, korku içinde yaşayarak geçirmiş. Doğayı çetelerin hakimiyetindeki mahalle parklarından ibaret sayıyorlar. "Bu tablo geleceğimizle ilgili ne anlatıyor?" diye soruyor Salahuddin. "Doğa, ona kesinlikle hiç değer vermeyen eşkıyalar tarafından ele geçirilmiş durumda. onu geri almalıyız."