Yıldız
@yildiztektopcu
Şu anda okuduğu kitap
Öğrenmemiz büyük ölçüde ellerimizi kullanarak yapmaya, üretmeye, hissetmeye bağlı. Birçok kişi tersini düşünmek istese de bütün dünya bir tuş takımından erişilebilir değil.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Primat yavruları kendilerine dokunulmazsa ölüyor. dokunma eksikliği yaşayan yetişkin primatlar ise saldırganlaşma eğilimi gösteriyorlar. Primatlarla ilgili yapılan çalışmalar dokunmanın barışma sürecinde de temel öneme sahip olduğunu gösteriyor. "Durum böyleyken, birçoğumuzun gün boyunca bir kez el sıkışmaktan fazlasını yapmadığımız oluyor." Fiziksel temasın azalması teknik denetim kültürümüzün yan ürünlerinden yalnızca biri. Ama Dess, giderek gerginleşen bir toplumda, bunun şiddete de katkıda bulunduğuna inanıyor.
Franklin and Marshall Yüksekokulu'nda psikoloji doçenti olan Edward Reed, son yıllarda, bilgi çağı efsanesinin en açık eleştiricilerinden biriydi. The Necessity of Experience (Deneyimin Gerekliliği) kitabında şöyle yazıyordu: Herkes her yerde işlenmiş bilgi sürpüntüleri sunmak uğruna bunca para ve saatlerce insan gücü harcayan ama dünyayı kendi başımıza keşfetmemiz için neredeyse hiçbir şey yapmayan bir toplumda yanlış olan bir şey vardır."
Neden bu kadar çok Amerikalı bir yandan çocuklarının daha az televizyon izlemelerini istediklerini söylerken bir yandan da bunu yapma olanaklarını genişletir. Daha da önemlisi, neden bunca insan artık fiziksel dünyanın seyretmeye değer olmadığını düşünür? Karayollarının kenarları posta kartlarındaki manzaralar kadar kusursuz olmayabilir. Ama geçtiğimiz yüzyıl boyunca çocuklar, şehirlerle doğanın birbirine nasıl eklemlendiğine ilişkin ilk anlayışlarını arabaların arka koltuklarında edindiler: Arsanın ucundaki boş çiftlik evi, şuradaki ve buradaki mimarinin farkı, sevimsiz arsa sınırlarının ötesindeki ağaçlıklar, tarlalar ve sular; o zaman ve şimdi gözün görebildiği her şey. Bu bizim çocukluk manzaramız, yol sinemamızdı.
"Biyolojik olarak değişmedik. Hala büyük hayvanlarla karşılaştığımızda 'dövüş ya da kaç' davranışına programlıyız. Genetik olarak başlangıçta nasıl canlılarsak temelde hala öyleyiz. Hala avcı toplayıcıyız. Atalarımız bir aslandan daha hızlı koşamıyordu, ama aklımız vardı. Evet öldürmeyi biliyorduk, ama kaçmasını ve tırmanmasını da biliyorduk. Aynı şekilde, aklımızı başımıza toplamak için çevremizi nasıl kullanacağımızı da biliyorduk."