Güneşin ışığında çevremde vızıldayarak dolaşıp duran şu küçüçük sinek bile bu şölenin, bu koronun bir üyesi olduğunun, burada onun da bir yeri olduğunun bilinciyle
mutluyken, bu şölenden haz duyuyorken, ben sırf yüreksizliğimden dışlanmış olduğumu bu zamana dek anlamaya yanaşmamışken, her dakika, her saniye bunu düşünmek zorundaysam neme gerek bu güzellikler?
Hayatın özüne varmağa çabalayan özgür, derin düşünce, bir; bu dünyanın değersiz, boş telâş ve kaygılarına karşı tam ilgisizlik, iki; bunlar Tanrının insana verebileceği en büyük bağışlar...