Zaman geçiyor, günler beni nereye çıkaracak diye çok soruyordum yaklaşık bir yıl önce. Meğer zaman beni geçen yılın bugünlerini aratacak yere götürüyormuş. Kedimi kaybettim, kedimin yokluğuyla başa çıkmaya çalışmakla geçiyor hayat şimdilerde. İçimde dinmeyen bir sızı, geçmeyen bir kalp ağrısı... Pıtı pıtı yürüyüşünü, kıtır kıtır mama yiyişini, seninle kovalamacılık oynamayı, yemek yaparken beni izlemeni, her gün beni kapıda karşılamanı, kimi zaman sırtını sırtıma yaslayıp kimi zaman da kolumu yastık yapıp - her zaman benimle - uyumanı, burnundan öpmeyi, seni bağrıma basıp sevmeyi her şeyini seninle ilgili her detayı çok özledim canım kedim...