Bilim bize "az sayıda insanın ölümü çok sayıda insanın ölümünden iyidir" dahi demez. Bu fikri ahlaken o kadar içselleştirmişizdir ki bilimin bu konuda sessiz kalması fikrini garipseriz. Ancak bilimin hiçbir teorisi "insanları yaşatmalıyız, onların refahlarını artırmalıyız, mümkün olan en çok sayıda insana mümkün olan en mutlu hayatları sunmalıyız" gibi normatif cümleler sunmaz.
Insan hayatının kutsal olduğu ve korunması gerektiği fikri, bilimden değil bilim dışı ahlaki öğretilerimizden gelir. Bu tür öğretiler dini bir temele de dayanabilir, seküler bir ahlakın sonucu da olabilir.
Dehşet anlarında yaşanan korku, insanları felaketin büyüklüğünü artıracak şekilde davranmaya iter.
Bilim insanları da hepimiz gibi zaman zaman hırslarının, kibirlerinin, öfkelerinin tesiri altında kalmakta ve yanlış çıkarımlarda bulunabilmektedirler. Bu gayet doğal bir insani eğilimdir ve elimizde bu eğilimin bilim insanlarında görülmemesini beklemek için makul bir gerekçe yoktur.
Tarih boyunca, özellikle devrimsel nitelikteki bilimsel fikirler, açıklama güçleri ve kendilerini destekleyen kanıtları ne olursa olsun, kabul edilmeden önce adaya alınmış, sonra da güçlü bir muhalefete maruz kalmıştır.