!Spoi içerir!
Nedenini anlamadığım bir sefalet ile başladım kitaba -belki savaş olabilir-. O sefaletin içinde bebeğini yememek için ölüme terkeden annenin kendini kaybedip dans etmeye başlamasıyla başlıyor bu kitap. Kendi durumundan pek farklı olamayan halk ise bi anda, istemeden ve kendini durduramadan dans etmeye başlıyor. Bu dansın nedenini, altta yatan duyguyu merak ettiğimde aklıma ilk korku, çaresizlik gibi duygular gelmişti ancak yazar üstüne basa basa dansın asıl umutsuzluktan kaynaklandığını bizlere belirtiyor. Mevki farketmeksizin kişinin içinde minicik bir umutsuzluk var ise bir anda kendini dans ederken bulabilir ve bazen kendini kontrol edebilir.
Peki yazarın bize burada gerçekten anlatmak istediği insanların amaçsızca ve ölümüne dans etmesi mi? Yazar dansı bir metafor olarak kullanmış olabilir mi? Buna göre insanlar gerçekten dans etti mi? Dansın en ufak umutsuzluktan kaynaklandığını söylemişti yazar. Buna dayanarak bizim dans etmediğimizi kim söyleyebilir? İnsanı asıl deli eden, kendini unutturan ve yaşamaktan vazgeçiren şeyin dans vebası değilde kendini kaptırdığı umutsuzluk olabilir mi? Olabilir.
Peki bu dans vebasından kurtulmak için ne yapılabilir?
Umut edecek minicik bir şey yeterlidir, her ne olursa...
Reklam
Yaşadığın hayata geç kalmış bir adam mısın, (netice itibariyle) sırtındaki yükten kurtulmuş biri mi, gamın kendisine uğramadığı bir adam mı? Yaşamış olduğun " 2. hayatı" yaşadın mı ya da yaşamak istedin mi? Yoksa o hayatın içindeki bir yoldan geçer gibi geçtin mi? Samimiydin ama olduğun gibi miydin? Göründüğün gibi miydin? Peki soluk benizli kıza hissettiğin yakınlık, yarım kalmışlık, bir daha karşılaşacağın için miydi, karşılaşmak istediğin için mi? Ya da benzer bir kadere tabii olup, birbirinizi anlayabileceğiniz için mi? Ne oldu bu kitapta, ne anladık?
Bilim sosyolojisi üzerine yazılmış dili sade ve anlaşılır bir eser. Bilimin ne olduğundan ziyade genellikle ne olmaması gerektiğini okuyoruz bu kitapta. İnsanın tabiatı gereği, bir şeyi savunması, bir şeyin doğrusunu ya da yanlışlığını ispat etme çabası bir yanlılık oluşturabilir. Siyasetin, dinin ve ideolojilerin dönemsel olarak değiştiği bu dünyada, insan görüşünün değişmesi bilimi muhakkak etkilemektedir. Ama iyi ama kötü yönde. Etkilenen bu bilimle, dini, siyasi toplulukların da etkilenmesi beklenmesi gereken bir sonuçtur.
Bilimin en objektif şekilde ortaya konması için taraf farketmeksizin siyasetin ve değişen ideolojilerin bilimi her şartta desteklemesi ve bunu göstermesi gerekir. Din adamlarının da dine mensup olan bireylere, din ve Bilimin çatışmadığını, zaman zaman ortak noktaları olan iki ayrı konu olduğunu belirtmeleri gerekir. Ancak din ve devlet adamları ne kadar bilimin tarafsızlığını savunsa da bilim bir yerlerde yanlı olmaya devam edecektir. Çünkü ayrışma, bir fikri savunma, bir ideayı gerçekleştirme hayali insanın doğasında vardır. Bilim insanı, yanlılığı tercih ederse bilimi de yanlı olacaktır, bilim insanı ne kadar insan kimliğinden uzaklaşırsa bilimi de o denli objektif olacaktır.
Beni asla bırakma- İnceleme
Sonu yıkımla sonuçlanacak bir kaderin, aşk ve sanatla nasıl değişebileceğini yavaş bir şekilde sanki tiyatro sahnesiymis gibi izliyoruz bu kitapta. Kahraman bakis açısıyla geçmişteki yaşadıklarına hem o zamanın gözüyle hem de şimdiki zamanın aklıyla yorum yapan baş karakter için, ne yaşadığını anlamamız açısından gerekli detaylarla işlenmiş bir kitap. Bas karakter gozunuzun onunde buyuyor adeta. Basta sıkılabilirsiniz, otobiyografi tarzını seviyorsanız begenebilirsiniz.