Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Beni dinle canım, dinle: seni seviyorum."
Şok durumundaki kadın Melchior'u işitmiyor gibi görünüyor ve sessiz kalarak sallanıyor, bu sırada onu dikkatle inceleyen bir hekim yüksek sesle soruyor:
"Dans etmek bir çığlığı susturmak mı?"
"Şu yerdeki dans etmiyor artık. İyileşti mi?"
"Hayır öldü."
"Neyi gösteriyor bu?"
"Strasbourg'un güneyine düşen şimşek taşının düşüşü."
"Ya öyle mi, öyle bir şey de mi oldu? Bilmiyordum. Şimdi yıldızlar bile üstümüze sıçmaya başladıysa!.."
!Spoi içerir!
Nedenini anlamadığım bir sefalet ile başladım kitaba -belki savaş olabilir-. O sefaletin içinde bebeğini yememek için ölüme terkeden annenin kendini kaybedip dans etmeye başlamasıyla başlıyor bu kitap. Kendi durumundan pek farklı olamayan halk ise bi anda, istemeden ve kendini durduramadan dans etmeye başlıyor. Bu dansın nedenini, altta yatan duyguyu merak ettiğimde aklıma ilk korku, çaresizlik gibi duygular gelmişti ancak yazar üstüne basa basa dansın asıl umutsuzluktan kaynaklandığını bizlere belirtiyor. Mevki farketmeksizin kişinin içinde minicik bir umutsuzluk var ise bir anda kendini dans ederken bulabilir ve bazen kendini kontrol edebilir.
Peki yazarın bize burada gerçekten anlatmak istediği insanların amaçsızca ve ölümüne dans etmesi mi? Yazar dansı bir metafor olarak kullanmış olabilir mi? Buna göre insanlar gerçekten dans etti mi? Dansın en ufak umutsuzluktan kaynaklandığını söylemişti yazar. Buna dayanarak bizim dans etmediğimizi kim söyleyebilir? İnsanı asıl deli eden, kendini unutturan ve yaşamaktan vazgeçiren şeyin dans vebası değilde kendini kaptırdığı umutsuzluk olabilir mi? Olabilir.
Peki bu dans vebasından kurtulmak için ne yapılabilir?
Umut edecek minicik bir şey yeterlidir, her ne olursa...