İnsan en çok da o "yakınlık" yanılgısına kurban gidiyor. yan yana durmayı, aynı dili konuşmaya yetiyor sanıyoruz. oysa insanı gözünden anlayanlar hep o sessiz, uzaktan ama gönülden eşlik edenler oluyor. kelimeleri israf etmeye gerek yok; bir kere söyler çekilirsin, nasibi olan hissesini alır.