Kaybedilen kıymetli eşyanın,servetin,her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor.Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor.Bunun sebebi herhalde,”Bu böyle olmayabilirdi!” düşüncesi,yoksa insan kader saydığı şeyleri kabule her zaman hazır.
Kendimi bildim bileli,bütün günlerimi,haberim olmadan ve kendime itiraf bile etmeden bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.