Yazarın burada kullandığı "yaratıcılık" ifadesinden kastı, metinde de anlaşıldığı üzere, yazarlıktır.
Ayrıca evet, mutlu, rahatı yerinde, yokluk görmemiş, çile çekmemiş, zengin insanlar yazar olamaz. Olsalar da bu suni olur. Yani hakikî okur, "yazarın" bunu hissetmeden yazdığını hemen anlar. Meselâ Kemal Tahir, köy romanları yazan Fakir Baykurt için, "dünyanın en mutlu adamıydı, hiç bir zaman sıkıntı çekmedi, o sebeple yazdıkları sunidir" der.
Bu ifadeler bana fazla keskin geldi açıkçası. Evet mutlu insanın yazması zordur, imkansız olmasa da. Yazarlık biraz da dertli olmak demektir. Fakat insanın içinde ne duygular olduğunu bilmemiz mümkün mü dışardan bakınca? Zengin bir insanın acı çekmesi hele de insanlık için acı çekmesi gayet olası olduğu gibi yoksul bir insanın da yazma ihtiyacı duymayıp mutlu olması gayet olasıdır. Ki insan her daim mutlu olamaz zaten. Fiziksel acıyı gözlemleriz ama ruhsal acı çok farklı bir şey. Gözlemlemediğimize yok diyemeyiz. Bence insan yazıyorsa dertli olma olasılığı çok yüksektir.
Anlamak ve aktarabilmek bana farklı şeyler gibi geliyor. Bir şeyi çok iyi bilmek onu çok iyi anlatmayı gerektirmiyor. Evet anlamadan anlatamazsın ama anlamak için yaşamak birinci seçenektir sadece. İkincisi ise empatidir. Filmlerden örnek verecek olursak, oyuncular oynadıkları rolleri gerçek hayatta tecrübe ettikleri için mi çok iyi oynuyorlar. Sanmıyorum. Yazarlarda için de bu durum geçerlidir. Tabii sizin demek istediğinizi anlıyorum. Herkesin kendince bir bakış açısı var. Tek bir doğru cevap olmak zorunda değil.
Şimdi aklıma geldi söylemeden geçmek istemedim. Bazen bir şeye dışardan bakmak, içinde olmamak onu daha iyi anlamamızı sağlayabilir. Duygunun içindeyken gerçekleri fark etmek bir nebze zorlar insanı. Takılı kalabiliriz belli başlı şeylere.
Benim için de bir beyin fırtınası oldu bu diyalog. Teşekkürler.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.