Denge fikrine katılıyorum aslında, insan ne tamamen içeri kapanmalı ne de kendini herkese açık bir kapı gibi bırakmalı. Ama benim burada söylemek istediğim biraz daha başka bir yerden geliyor. Bazı insanların yanında denge kurmaya çalışsan bile sonunda hep eksilen taraf sen oluyorsun. O yüzden mesele herkesten uzak durmak değil belki de, insanın kendini tüketen kalabalığı zamanında fark edip oradan sessizce çekilebilmesi. Çünkü bazen kendini korumak, insanlara mesafe koymaktan değil, hangi mesafenin seni hâlâ insan tuttuğunu anlamaktan geçiyor.
Diyojen aynı şeyi diyoruz bence ama (: içsel dengeye vardığında ve onu sağlamlaştırmayı başardığında birileri seni eksiltemez kalkandan kastım buydu. Dışarıdaki şeylerden de sen istediğin şekilde yaklaşıp uzaklaşırsın, buna ek olarak bir şeylerin aşırı olması seni otomatik olarak uzaklaştırır. Tabi bu farkındalığa ulaşmak ve uygulamak ayrı bir sorun.