Lüzumsuz Adam öykü kitabı içinde bu Kameriyeli Mezar
SFA hikayeleri içinde en eğlenerek okuduğun hangisiydi diye sorsalar Kameriyeli Mezar derim ama şimdilik:))
Mezar taşları üzerinden yaşamayan insanları dahi gözlemleyebiliyor, süslü bahçede ne yapmak istediği hayali de ilginçti.
Ben o mezara giderken serçelerin ötüşünü, pot pottan çıkan sesi duyuyorum hâla..
Daha önce hiç düşünmemiştim ,eğer bir mezar taşım olacaksa ne yazmasını isterdim:)
Bigün bulurum belki:)
Siz de Lüzumsuz Adam'ı yeni okuduğunuz için ne söyleyeceğinizi merak ediyordum gerçekten.
Kameriyeli Mezar, Sait Faik öykücülüğünü anlamak için çok güzel bir örnek. Size ilk önce bir sürü ihtimal anlayıp, gezdirip dolaştırıyor, sonra bakıyorsunuz ki, bunların hepsi bir varsayımdan ibaret, işte bunu çok seviyorum...
Bundan daha fena bir öykü var aslında ama şu an adını hatırlayamıyorum. Vapurda sevdiği bir kızdan bahsediyor. O kadar detaylı anlatıp sizi bu aşka inandırıyor ki, evlenmek üzere olduklarını sanıyorsunuz. Hikayenin sonunda bakıyorsunuz ki, kızı sadece bir kere vapurda görmüş...
Sait Faik'in peşine takılmak böyle bir şey, dikkatli olun lütfen :))
Bundan sonra bir mezarlıktan geçerken, gördüğünüz her mezar taşında, bir hikaye geçebilir aklınızdan, benden söylemesi...
Veya Sait Faik ifadesiyle:"Benden hikayesi"...
Servi, çeşme, kuş sesi, mermer bunlar mezar şemamda biriktirdiklerimdi.Ama hiç Aile Kabristanı şeklinde olanlar mezar yanı diğer eş için boş mezar yerleri daha önce dikkatimi çekmemiş hiç.
Biz çocukken mezarlıkta mahalle arkadaşlarımla piknik yapardık:))
Şehrin en yeşil yeriydi annemler oraya gezmeye giderdi..
Ben gözlem değil piknik, çayır ,çimen kısmındaymışım.
SFA ‘benden hikayesi’ ile benim mezar ziyaretleri gerçeğime yeni bir yol göstermiş oldu şimdiden:)
Hatırda kalan, iz bırakan öykülere rastlamanız dileğiyle,
İyi yolculuklar :))
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.