Eray
@younggriff
17 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Ben, Perrin Aybara, sana aşkımı adıyorum, Faile Bashere, yaşadığım sürece." Yaşadığım sürece ve daha sonrasında. "Bu dünyada sahip olduğum her şeyi sana veriyorum." Bir at, bir balta ve bir yay. Bir de çekiç. Bir geline yakışır armağanlar değil. Sana hayatımı veriyorum, aşkım. Sahip olduğum tek şey bu. "Seni tutacağım ve koruyacağım, bakacağım ve destekleyeceğim, koruyacağım ve savunacağım, hayatım boyunca her gün." Seni yanımda tutamam; seni korumamın tek yolu seni uzaklara göndermek. "Her zaman ve daima seninim." Sözlerini bitirdiği zaman elleri gözle görülür bir biçimde titriyordu.
Faile ellerini çekip onunkileri tuttu. "Ben, Zarine Bashere..." İşte bu şaşırtıcıydı; bu isimden nefret ederdi, "sana aşkımı adıyorum, Perrin Aybara..." Kızın elleri hiç titremiyordu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Aksayarak yatağın ayakucuna gitti ve oradaki sandığa çöküp Callandor'u dizlerinin üzerine yatırdı. Kanlı ellerini parıl parıl kılıcın üzerine koydu. Ellerinde o varken, Terkedilmişlerden biri bile ondan korkardı. Biraz sonra yaralarına Şifa vermesi için Moiraine'i çağıracaktı. Biraz sonra dışarıdaki Aiellerle konuşacak, yine Yenidendoğan Ejder olacaktı. Ama şimdilik yalnızca oturmak ve Rand al'Thor adında bir çobanı hatırlamak istiyordu.
Perrin onu uzaklaştırmak için kızın kollarını tuttu ama bir sebepten ellerini kavradı ve onu yerinde tutan tek şey o kavrayış oldu. Ancak o zaman ağladığını fark etti. Faile şimdi onun hakkında ne düşünecekti? Ona iyi olduğunu söylemek, kendini bıraktığı için özür dilemek için ağzını açtı ama ağzından çıkan, "Daha hızlı gelemedim. Yapamadım... Ben..." oldu. Susmak için dişlerini sıktı.
"Biliyorum," diye mırıldandı kız, Perrin bir çocukmuş gibi saçlarını okşayarak. "Biliyorum."
Perrin durmak istedi fakat kızın anlayışlı fısıldamaları karşısında ağlamaktan başka bir şey yapamadı. Sanki başındaki yumuşak eller içindeki gözyaşlarını boşanmaya zorluyormuş gibi ağladı, ağladı.
"Anne?" dedi Lewin ve kadın soğuk gözlerle ona bakınca irkildi. "Anne, lütfen..."
"Bana bu şekilde hitap eden sen, kimsin? Yüzünü benden sakla, yabancı. Bir zamanlar yüzü seninkine benzeyen bir oğlum vardı. O yüzü bir katilde görmek istemem." Ve Maigran'ı diğerlerinin peşinden götürdü.
"Ben hâlâ bir Aiel'im," diye bağırdı Lewin ama arkalarına dönüp bakmadılar. Luca'nın ağladığını duyduğunu sandı. Rüzgâr yükseldi, toz kaldırdı; Lewin yüzünü pençeledi. "Ben Aiel'im!"