versem kendimi bütün, bütün
bir yelkenli olup engine
kansam bir an güzelliğine
kuşlar gibi serseri ömrün
Sayfa 165
açsam rüzgara yelkenimi
dolaşsam ben de deniz deniz
ve bir sabah vakti, kimsesiz
bir limanda bulsam kendimi.
Sayfa 164
AVE-MARİA
rüzgar tersine esiyor... niçin?
eski günler geri mi gelecek?
kımıldıyor kozasında böcek
bildiği hayata doğmak için.
Sayfa 163
hakikate olmaz mı acep râm
yıllardır beslediğim düşünce?
çıkılmaz dağlardan da mı yüce
hasretlerin tırmandığı ehrâm?
Sayfa 159
ah artık benim de benzim sarı
damar kanımı dolaştırmıyor.
hiçbir kıyıya ulaştırmıyor
beni şerazad'ın masalları.
anlamıyorum dilinden artık
geceyi saran güzelliğinin;
içim kör bir kuyu gibi derin,
bir şey beklemiyor benden artık.
susmak istiyorum, susmak bugün.
susmak hiçbir üzüntü duymadan.
büyük bir kuş iniyor semadan.
sükut, bu indiğini gördüğün.
artık tırtılları beslemiyor
bahçemin orta yerindeki dut.
başıma kondu ebedi sükut.
gün, yeniden doğmak istemiyor.
kuşla oldumsa da senli benli,
beynimi kurcalayan bir kurt var:
anlamak istiyorum, ne yapar
rüzgarı boşalınca yelkenli?
Sayfa 158