Bir; genel mutsuzluk. İki; yabancı düşüncelere kapılmak. Üç; kendinden nefret etmek. Dört; yaşlanma korkusu. Beş; ölüm korkusu. Altı; intihar eğilimi. Hepsi tamam mı?
Ben topluma karışıp onların arasında sürülecek bir yaşama uygun değilim.
Toplumsal ilişki kurma yeteneğim, başkalarına duyduğum güven ve ilgi; bunlar çoktan köreldi. Tabii, bunların bir zamanlar var olduğunu varsayarsak.
Ben hep yalnız bir insan oldum. Her zaman da yalnız olacağım. Bu yazgıyı kabul ediyorum.