Doğadan koparılıp vahşi bir rekabetin ortasına atılmış çağdaş insan sadece iyiliğini değil, kendini de kaybetmişti: “Kendilerini sevmekten bihaberler; tek bildikleri kendileri dışındaki şeylerden nefret etmek.”
Bu kitapta insanların yasak hazzının cinsellik, şiddet ya da para değil de iyilik haline geldiğini ileri sürüyoruz. Çağımızda iyiliğin bu denIi tehlikeli görülmesine yol açan ne?
Tabiatında yüce gönüllülükten eser bulunmayan bir benlik imgesi yaratıldı. Öyle görünüyor ki çoğu insan hem kendilerinin hem de diğer insanların akli ve ahlaki melekelerden özünde yoksun olduğuna ve insanlarla yakınlık kurmaktan sakınılması gerektiğine inanıyor.