Yüsra Cincik
@yusra_cincik
Hayatı yaşanmaya değer hissettirenin esasen iyilik olduğunu ve iyiliğe ters düşen her şeyin umudumuzu gasp ettiğini biliyoruz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Jonathan Swift'in "nefret etmemize yetecek kadar dindarız ama birbirimizi sevmeye yetecek kadar değil" sözleri geçerliliğini hâla koruyor.
Insanları kazananlar ve kaybedenler diye ayıran rekabetçi bir toplum, kötülüğe çanak tutar. Belirttiğimiz gibi insanlar çelişik duygulara sahip varlıklar. İyilik tabiatımızda var ama acımasızlık ve saldırganlık da öyle. Mütemadiyen baskıya maruz bırakılan insanlar birbirine yabancılaşır. Kendisi zulme uğrayan çocuğun başkalarına zulmetmesi gibi, koşulların baskısı altında ezilenler de baskıcı insanlara dönüşür. Samimi olmak fazla açık vermek gibi gelmeye başladığı için insanlar birbirinin acısını paylaşmaya çekinir.
İnsanlar mutsuzlukları için günah keçisi arayıp durursa, paranoya filizlenir. Böyle günah keçisi arayıp durmak insanın kendine ihanet etmesidir çünkü bu yolda kendi iyiliğimizi feda ederiz.
İyiliğin en gerçekçi tanımı olabilir
Nefretten arınmış sevgi, duyguların paylaşımını katlediyor. İyilik içgüdüsü diye bir şey varsa, bunun insan ilişkilerinin çelişik niteliğini de bünyesine alması gerekiyor. İnsanın hem kendi içindeki hem başkalarıyla yaşadığı çatışmaları hazmetmesi iyi davranmaktır; sihir ve duygusallık yerine gerçekliği tercih etmek, insanın hem kendisine hem başkalarına yapabileceği bir iyiliktir. İyi davranmak, insanları kendi istediğimiz gibi değil de oldukları gibi görmek, insanlara onları bulduğumuz gibi bakmaktır.
Gerçek iyilik, gerçek duygu paylaşımı nefret etmeyi ve nefret edilmeyi de içerir; yani mevcut hüsranları gerçekten hissetmeyi.