Yusuf Kandemir
@yusufkandemir
Bibliyofil.
Şu anda okuduğu kitaplar
"Portuga !"
"Hı..."
"Ben senin yanından bir daha hiç ayrılmak istemiyorum, biliyor musun?"
"Niye?"
"Çünkü dünyanın en iyi insanı sensin. Senin yanındayken kimse bana zarar vermiyor ve kalbimde mutluluk güneş gibi parlıyor."
Reklam
"Xururuca."
"N'oldu?"
"Ağlarsam ayıp olur mu?"
"Ağlamak asla ayıp değildir, sersem. Niye ki?"
"Bilmem, henüz alışamadım. İçimdeki kafes bomboş kaldı sanki..."
Biraz somurttum, konuşma isteğim sönmüştü. Şarkı söyleyesim de kalmamıştı. İçimde şakıyan kuş uzaklara uçmuştu.
İnsanın kendi yolunu bulmak için yola çıkışı, son nefesinden önce bunca zaman bir labirentin içinde kaybolduğunu fark etmesiyle son buluyorsa, hayat buysa; belkide kaybolduğunun bilincinde dolanıp durmak yabancı sokaklarda, o kadar da delilik değildir.
Düşünceler konuşmasına izin vermiyordu sanki, bir halat gibi boğazına sarılmış: çoğaldıkça çemberini daraltan, katil düşünceler... Düşünmek istemediği halde aklından çıkmayan düşünceler. Üstüne toprak atıp derine gömse de bazen bazen yağ gibi çöktüğü suyun üzerine çıkmanın elbet bir yolunu bulan düşünceler.
Reklam