Tanımadığım birine çişim var demenin ayıp olacağını düşündüğüm için “Cenazemiz var” diyorum. Sanki “İzmit’te iki dönüm arazimiz var” der gibi söylüyorum bunu. Bir cenazeyi varlık gibi gösteren bu cümlenin her iki kelimesine de ikişer kere üzülüyorum. “Neyiniz oluyor?” diyor. Bacaklarımı iyice sıkıp susuyorum.
Güzel günler göreceğiz filan… Tabii tabii. Bunu kimse yemiyor artık. Öyle bir şey yok çünkü. “N’apıcaz biz şimdi?” diyor. Bu soruya insan olarak verecek bir cevabım yok. Köpek olsam belki ulurdum. Bilmiyorum ki n’apıcaz. Keşke bilsem.