İnsan bazen sığınmak ister; merhamet bakan bir göze ,vicdan tüten bir kalbe ...
Hiçbir zaman eksilmez ve eskimez insanlık
Yeterki İçten bir bakış, tatlı bir tebessüm ve iyi niyetin çiçekleri sarsın ruhumuzu.
Sığınalım, güzel yüreklere 🌼
Sığdıralım insanlığı koca bir evrene🌼
Bir gün gurbetten eve dönersem, doğduğum yerin ufkunu koyu bir sis altında bulduğumda ve unutuş dumanı önüme yığıldığında işte o vakit maziye ihanet ettiğimi anlayacağım ve içimde sabırsızlığa eş değer bir acı duyarım .
Suya hasret bir kuyunun çığlığıyla yanar içim ve işte o zaman memleketim hüzünlenir ben hüzünlenirim, ruhumun renkleri silinir,
yaşam fanusum bulanık bir hal alır, dağılırım ,eksilirim , daralırım belki de doğup büyüdüğüm topraklar benden göç eder anlayacağım ki ; her nefes alışım ömrümden ruhumu alacak.
Belki de kendimizi dinlemeye, ruhumuza seslenmeye ve zihnimize borç ödetmeye ihtiyacımız var. Kim bilir belki de gerçek huzuru içselleştirmeye gereksinim duyuyoruz. Kendinle kalmak ve kendine sadece kendi benliğini öğretmek...