Zeynep Buse Eydemir
@zbuse
Null
null
null
360 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Bağımlı olmaktan ne kadar korkar olmuştuk. Oysa biyolojik olarak, bağlandığımız kişiyle fizyolojik bir birim oluşturuyorduk .Eşimiz bizim kan basıncımızı, kalp atışımızı, nefes alıp vermemizi, hormonlarımızı regüle ediyordu. Bağımlı olmak bir gerçekti, bir seçim değil. 
Türkler Anadolu’ya törelerin kilim ile, dillerinin meyvesini de getirdiler. Türkçenin ala nakış meyvesiydi bu. Selçuklu Sarayı, bu heybeyi unutup, acem seccadesini yüklendi. Devlet ile halkın dil bağı, gönül bağı koptu. Türkleri dil ve gönül bağı ile birlik tutmak, Türk törelerinin ateşini yeniden yakmak isteyenler türkçenin meyvesinden, hem gönülün kırmızı odunu hem de türkçe’nin ballı dut unu birlikte çıkardılar, hele Oğuz beylerinden yüzbir ulusun yaşaması ile dil arasındaki bağı öyle iyi anladı ki, saray dili, oba dili, çarşı dili bir olursa Türk halkı da birle birlik olur deyip, Konya Çarşısı’nda, Karaman Çarşısı’nda okuntu çıkardı, davul dövdürdü .13 Mayıs 1277’de Selçuklu yıkılmaya yüz tutmuş, Moğol yağması sürüyor, ortalık kargaşa, kardaş düşmüş kardaşa, Karamanoğlu Mehmet Bey vurduruyor ki davulu bugünden sonra Divan’da, dergahta, bargahta, mecliste ve meydanda Türkçeden başka dil kullanılmayacaktır.
Sayfa 34
Anadolu Türk halkı bir üçüncü dala daha tutundu ki, işte asıl bu dal, dili ile, yolu ile, töresi ile, yangın yağma, azgın sele, kötü yele direndi durdu. Bu dal gönül dalı idi. Anadolu Türkünü yok olmaktan, çözülmekten, dağılmaktan kurtardı. Bu dalı dikenler ve de bu dalı tutuşturanlar Anadolu erenleri idiler ki, Horasan’dan Türkçe’nin heybesini yüklenip, Türk töresini kuşanıp, yaya gelip, kaya gibi durdular; gönül suyunu dağdan verip, insanları arıttılar ve Türkoğlu’nun töresini yürüttüler.
Sayfa 30 - Bilgi yayınevi
Reklam