zhrkul
@zehra_kul
30 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Türkiye'de artık nefretle bakıyorlar bize, ev bile vermek istemiyorlar. Oysa biz yine aynı insanlarız, yıllardır olduğu gibi gelip ekmeğimizi kazanıyo ruz. Fakat medya aracılığıyla bir anda nefret etmeye başladılar bizden. Ben böyle bir hayatım olsun ister miydim? Sabahları kalkıp işe gittiğimde anne babasıyla okula giden çocuklara bakıp, 'Neden böyle bir hayatım olmadı!" diye iç geçiriyorum. Türkiye'deki arkadaşlarımız 'Açız, ölüyoruz!' diyorlar ama çıkıp da onlara cennet gibi bir ülkede yaşadıklarını söylesem beni linç ederler. Oysa yol kenarlarında bile üzümlerin, elmaların çürüyüp gittiğini görüyorum. İnsanlann her gün çöpe yemek döktüklerini görü yorum. Biz bir kuru ekmek için ağlardık. En çok da
yaşadıkları hayattan şikâyet edip yine de bizleri anlamamaları üzüyor beni. Bunu biz seçmedik. Keşke kalbimde bir kamera olsaydı da her şeyi gösterebilseydim insanlara ama onlar anlattıklarımızı hikâye sanıyorlar. Keşke neler yaşadıklarımızı bilselerdi!"
Ben doğduğumda Afganistan'daki savaş dört yıldır devam ediyordu. Aradan 41 yıl geçti ve hålå savaş var. Çocuklarımın babalarıyla aynı kaderi yaşamasını istemedim. Direndim, savaştım ama kötüler daha güçlüydü. Benim hiçbir suçum yok. Bunu ben istemedim. İnsanlar her şeyin kolay olduğunu sanıyorlar. Afganistan'da hayatım iyi olsa bu yola çıkar mıydım? Her şeyimi, birikimimi bırakıp gelir miydim? Burada bir bombayla ölmeyeceğimizi biliyorum. Fakat göçmen olmak çok zor. Bizi her gün cümleleriyle, bakışlarıyla öldürüyorlar."
Bazen yolda yürürken insanların bana baktığını ve Senin burada ne işin var, buraya neden geldin!' dediklerini hissediyorum. Daha önce de bunlan yaşadım. Yolumu kesip buraya neden geldiğimi, ne zaman gideceğimi soranlar, işlerini aldığımı söyleyenler oldu. O an kendimi o kadar kötü hissediyorum ki 'Keşke eşimle o patlamada ölseydim.' diyorum içimden..
Üstelik bütün bunlan kimseyle paylaşamayız. Ailemizle konuştuğumuzda her şeyin yolunda gittiğini söyleriz.
Yolda gördüğümüz cesetlerden, ölümden döndüğümüzden, soyulduğumuzdan, defalarca dayak yediğimizden, çoğu zaman aç uyuduğumuzdan, iş bulamadığımız için kann tokluğuna yaşadığımızdan bahsetmeyiz onlara. Bir erkeğin savaşın olduğu yerde bunlardan şikâyet etmesi hoş karşılanmaz. Bu yüzden sadece 'iyi' deriz. Geri kalan her şeyi içimizde tutarız.