Zehra Ç.
@zehra_l
Harpte tek korkulacak şey korkudur.
Reklam
Kaçıyorum fakat kimden kaçıyorum? Kafamdan, kafamın içindekilerden kaçmak mümkün mü?
Onun ruhumda karıştırmadığı bir nokta, altüst etmediği bir köşe kalmadı. Her şey birdenbire yıkıldı. Her bağ çözüldü, her insan yüzü soldu. Dünya simsiyah oldu; yalnız o, Ayşe, ateşten dudakları, zehirli gözleriyle biricik şey olarak karşıma dikildi durdu.
Bilir misin Peyami, İstanbul'da Anadolulu hizmetçilere, bilhassa askerlere hiddet edince "meşe odunu" dersiniz. Bu küçümsemek için söylenen lakırdının onların sağlamlığını, yalnız bedenlerinin değil, ruhlarının ve sinirlerinin sağlamlığını en iyi ifade ettiğini sıtma arasında hastabakıcılık hayatımı yaşayan hayal gücüm buldu. Bana Anadolu ordusu kocaman ve karanlık, eğilmez bir meşe ormanı gibi geliyor.
Toprağını, taşını savunmak için dağdan kopan bu evlatlarını Anadolu bizden çok seviyor. Bütün türküsü, bütün masalları onların etrafındadır.
Reklam