Bazen kulun kalbinden, Allah’a itaat etmenin ve ibâdetin tatlılığı çekilip alınır; fakat Allah’ın gazabının bir işâreti olarak değil, kulun sıdkının/samimiyetinin sınanması için.
Bu, onun itaatte bulduğu halâvet ve huzur için mi Allah’a ibâdet ettiğinin, yoksa -ibâdetin lezzetini kaybetmiş bile olsa- O, onun Rabbi olduğu için mi O’na ibâdet ettiğinin açığa çıkması içindir.
Eğer bu kayıp karşısında sebât eder, kalbini yeniden eski haline getirmesi için Allah’a yalvarır ve işlediği ibâdetin eserine değil, yalnızca Allah’a yönelir ve O’nu kastederse; o zaman kaybettiği tatlılık ve huzur ona kat kat geri döndürülür ve başına gelen belâdan önce sâhip olduğundan daha fazla bir rabbânî kurbiyet/yakınlık ona bahşedilir…
(Ömer bin Abdulazîz ez-Zehrânî)